ปล่อยมือ

ใจละลาย เมื่อมองแววตาเธอ มันช่างดู ว่างเปล่า ภายในใจ ช่างอ้างว้างเงียบเหงา ทั้งทั้งที่เธอ อยู่ตรงนี้

และมือของเธอ ที่สัมผัส ไม่อบอุ่นเหมือน ดังเดิม ทุกที ไม่มีรักจริง เหมือนเคยมี ไม่เหลือเลย ความผูกพัน

ปล่อยมือฉัน แล้วจากไปซะเถิด เข้าใจแล้ว ว่าเราไม่รักกัน ก็ยอมรับว่า มันคงถึงวัน ที่ชีวิตของฉัน

ไม่เหลือใคร.. ดูเธอคง อยากมีคำบางคำ เพื่อเป็นการ ร่ำลา พอเถอะพอ หากว่ามันหนักหนา

ไม่ต้องบอกมาก็เข้าใจ แค่ดูท่าทาง ของตัวเธอ ก็พอรู้ว่าเธอ จะไป อ่านแค่สายตา ก็รู้ใจ อย่าพูดอะไร

อีกเลย ปล่อยมือฉัน แล้วจากไปซะเถิด เข้าใจแล้ว ว่าเราไม่รักกัน ก็ยอมรับว่า มันคงถึงวัน ที่ชีวิตของฉัน

ไม่เหลือใคร

always want to heard u say

นานมาแล้ว ก็เคยบอกฉัน ก็เคยบอกกัน ว่ารักหนักหนา

แสดงออกด้วยกาย หลายทีท่า ว่าห่วงใยทุกเวลาไม่ลืมเลือน

วันเวลาผ่านพ้น คนก็เปลี่ยน หนึ่งชีวิตได้เรียน รู้ความหมาย

คำว่ารัก คำว่าห่วง ที่เคยทำเหมือนว่าให้...กันหมดใจ

แต่ที่ไหน สิ่งสุดท้าย ที่ฉันได้ คือน้ำตา

คำว่ารักไม่ถาม ก็ไม่บอก เหตุผลเพราะแสดงออกอยู่เสมอ

แต่ไหนล่ะ ไม่เคยเห็นไม่เคยเจอ

ที่ว่าทำให้รู้ จากเธอ คือให้ฉัน...รู้อะไร

คิดและเข้าใจในสิ่งที่ได้เห็น สิ่งที่เป็นปัจจุบันนั้นแบบไหน

เธอรักเหรอ ห่วงเหรอ ถึงได้ทำห่างไกล

คุยกับฉันก็เกรงใจ ใครข้างๆ เธอ

คนอื่นนั้นสำคัญอยู่เสมอ อยู่กับฉันสำหรับเธอก็คือฉัน

แต่เมื่อไหร่ไกลตา ห่างกายกัน

คนสำคัญ กลับเป็นใครก็ได้ทั้งนั้น ที่ใกล้เธอ

แล้ว...ฉันจะเชื่ออะไรอีกได้ไหม เธอโกหกให้ได้ระแวงเสมอ

บอกฉัน...ให้มั่นใจในตัวเธอ ทำอย่างไรให้เชื่อคนที่ไม่ซื่อสัตย์อย่างเธอ กันละคนดี

อยากถามว่าฉันทำอะไรผิด เธอจึงไม่เคยคิดหยุดแค่นี้

จะเป็นอีกนานไม๊ ต้องคิดอย่างไร กับสิ่งที่เธอกระทำกันอยู่ในวันนี้

ให้ฉันยิ้มรับโดยดี ทั้งที่มีแต่เรื่องที่ต้องเสียน้ำตา

เธอน่ะ...ใจร้าย..ช่างใจร้ายนัก อยากรู้ทำกับคนที่รักได้อย่างไร

สิ่งที่ทำให้เธอไม่เห็นหรือไม่มีหัวใจ ถึงได้ทำเหมือนว่ามันไร้...ไม่มีค่าเลย