นานมาแล้ว ก็เคยบอกฉัน ก็เคยบอกกัน ว่ารักหนักหนา
แสดงออกด้วยกาย หลายทีท่า ว่าห่วงใยทุกเวลาไม่ลืมเลือน
วันเวลาผ่านพ้น คนก็เปลี่ยน หนึ่งชีวิตได้เรียน รู้ความหมาย
คำว่ารัก คำว่าห่วง ที่เคยทำเหมือนว่าให้...กันหมดใจ
แต่ที่ไหน สิ่งสุดท้าย ที่ฉันได้ คือน้ำตา
คำว่ารักไม่ถาม ก็ไม่บอก เหตุผลเพราะแสดงออกอยู่เสมอ
แต่ไหนล่ะ ไม่เคยเห็นไม่เคยเจอ
ที่ว่าทำให้รู้ จากเธอ คือให้ฉัน...รู้อะไร
คิดและเข้าใจในสิ่งที่ได้เห็น สิ่งที่เป็นปัจจุบันนั้นแบบไหน
เธอรักเหรอ ห่วงเหรอ ถึงได้ทำห่างไกล
คุยกับฉันก็เกรงใจ ใครข้างๆ เธอ
คนอื่นนั้นสำคัญอยู่เสมอ อยู่กับฉันสำหรับเธอก็คือฉัน
แต่เมื่อไหร่ไกลตา ห่างกายกัน
คนสำคัญ กลับเป็นใครก็ได้ทั้งนั้น ที่ใกล้เธอ
แล้ว...ฉันจะเชื่ออะไรอีกได้ไหม เธอโกหกให้ได้ระแวงเสมอ
บอกฉัน...ให้มั่นใจในตัวเธอ ทำอย่างไรให้เชื่อคนที่ไม่ซื่อสัตย์อย่างเธอ กันละคนดี
อยากถามว่าฉันทำอะไรผิด เธอจึงไม่เคยคิดหยุดแค่นี้
จะเป็นอีกนานไม๊ ต้องคิดอย่างไร กับสิ่งที่เธอกระทำกันอยู่ในวันนี้
ให้ฉันยิ้มรับโดยดี ทั้งที่มีแต่เรื่องที่ต้องเสียน้ำตา
เธอน่ะ...ใจร้าย..ช่างใจร้ายนัก อยากรู้ทำกับคนที่รักได้อย่างไร
สิ่งที่ทำให้เธอไม่เห็นหรือไม่มีหัวใจ ถึงได้ทำเหมือนว่ามันไร้...ไม่มีค่าเลย
No comments:
Post a Comment